حتی یه خواب خوب هم می توانه همه انرژی های منفی را از بین ببره...

خواب های خوب را برای همه آدمها آرزو می کنم. که وقتی صبح بیدار می شن هر چی بدی از دنیا دیدند فراموششون بشه.

اصلا حوصله چک و چونه زدن پشت تلفن را با این آدمها ندارم. دلم می خواهد خیلی راحت با یه اس ام اس جوابشون را بدم ... و مشخص کنم که منظورم چی هست... تا اینکه یکساعت سر موضوع کوچک باهاشون بحث کنم.

چه بی اعصاب شدم ... نه... شایدم بی حوصله... شایدم هیچ کدام فقط فکر نمی کنم نیازه زمانم را بابت این جور مسائل تلف این دست آدمها کنم که کلا حرف می زنند و گوشش را برای شنیدن بستند...

عاشق بچه های امروزم... تحصیل کرده هایی که بعد از لیسانس گرفتن کلی هم کلاس های مختلف شرکت می کنند تا یه چیزی یاد بگیرند که بدرد بازارکار بخوره... بعدهم که می یان استخدام کلی انتظارت عجیب دارند. یعنی دربه در دنبال آدم اکتیو می گردم که حاضر باشه بابت پولی که میگیره خوبم کار کنه... ولی بعد از 4 هفته هنو

تبسم می کنم اما درونم تلخی می نشیند

آنگاه که با چشمانی شاد به من می نگری در حالی که درونت مملو از حس تمسخر است...

حس شادی از اینکه توانستی... آنطور که دلت می خواهد این کودک ساده را به سمتی که دلت خواست بکشی...

هنوز هم احمقانه و کودکانه به دوستی ها پایبندم... در حالی که چیزی نیست جز خارهای کوجک که هر کسی به دلخواهش به بخشی از وجودم فرو می کند

دلگیرم...

الان که فیلم ونگوگ را دیدم دلم خیلی براش سوخت... یکی این همه استعداد داشته باشه ...درک نشه... و در سن به این جوانی بمیره... آنهم از احساس تنهایی.... چرا آدمها حداقل از بلایی که سر هنرمندان گذشته آوردند درس نمی گیرن... چرا باز تعداد هنرمندهای دلزده و تنها تو این دور و زمان هم زیاده....چرا همه اینقدر

یکی از روش هایی که البته فکر کنم فقط رو من جواب می ده اینکه طرف مقابلم کاری را که بهش می سپارم را درست انجام نده و هر چقدر هم توضیح بدی بازم آخرسر در کارش اشتباه داشته باشه... راستش مدت کمی می تونم این موضوع را تحمل کنم بعدش نتیجه این هست که کار را خودم انجام بدم... یا تقسیم کنم و بخش خیلی سادش را ب

کلی انرژی خرج بده و نیرو جدید بگیر... آخرش هم مجبور باشی کلی وقت بزاری و راشون بندازی که در آینده که معلوم نیست بمانند نمونند... یکم کارات سبک تر شه

نمی دانم دارم از تنبلی می میرم... یا از این همه کاری که باز مونده و کسی نیست تمامش کنه

کتاب سایه ات را مالک شو را خوندم و کلا به نظرم مسخره اومد تا به امروز.... دقیقا انسان اینقدر انرژی های منفی را درخودش ذخیره می کنه که در جایی که نباید آن را خالی می کنه... جایی که غلط هست به خاطر همین یادم این کتاب افتادم... راستش راست می گفت... تعادل بین انرژی منفی و مثبت و در جای درست... باید همیش

آ نه ها ا...

یعنی تمام وجودم سرشار از فریاد هست... به خاطر آدمهایی که قصد ندارند درست شن....

بالاخره این کتاب را هم تمام کردم. از باز ماندن کتابهایی که شروع به خوندنشان می کنم خوشم نمی یاد... داستان خوبی بود ولی آنقدر جذاب نبود که مجبورم کن تا تمامش نکردم زمینش نگذارم. تقریبا چند ماه طول کشید تا بخونمش... در کل فقط از خوندنش لذت بردم... یکسری موضوعات را جسته گریخته وارد و خارج می شد. ولی هم